EEN BLOG VOOR IEDEREEN

is beter dan een vol hoofd voor mij alleen

Zelfvertrouwen #8 - 03/2026

Gek hoe dat werkt, zelfvertrouwen. Afgelopen week waren we lekker aan het genieten op Tenerife, samen met een vriendin en haar familie. In Nederland kwam al de vraag "durf jij daar te rijden? Mijn zusjes en ik namelijk niet."

"Ja hoor, geen probleem. Leuk zelfs!" Geen moment twijfel; rijden vind ik een vorm van ontspanning, ik ben niet bang op de weg en ik weet dat ik een solide chauffeur ben.

We komen aan, toch wat bergachtiger dan ik dacht. "Weet je zeker dat je hier durft te rijden?" "Jaja"
De week vordert en meermaals wordt het gevraagd/gezegd, aangevuld met dat zij absoluut niet willen rijden en ik voel toch steeds meer twijfel opborrelen. "Overschat ik mezelf nou zo?!" Achterin de taxi's denk ik "wel smal… wel hoog… andere regels…"

En dan is er bijna een week voorbij en komt de dag dat we de bergen in gaan. Ik wil eigenlijk niet meer. Maarja, ik deed al sinds Nederland stoer en nonchalant. Ik droomde zelfs dat het helemaal mis ging. Hoe kon ik nou denken dat ik kan rijden? Met ook nog de verantwoordelijkheid over anderen, inclusief kinderen. Wat een slecht idee.

Toch ga ik, want hey, wie mij kent, weet dat ik me niet snel laat kennen. En wat bleek… ik kan gewoon rijden. Sterker nog, het was één van de leukste dagen! Cruisen door de bergen, ook nog (per ongeluk) in een droomauto. Echt genoten!

Mijn conclusie; zelfvertrouwen kan alleen vanuit jezelf komen, maar kan wel gaan wankelen door externe factoren. Blijkbaar sneller dan gedacht. En als ik van tevoren niet zo zeker was geweest van mijn rijvaardigheid - als het om iets ging wat ik doorgaans ook spannend vind - had ik het niet gedaan. Dan had ik een mooie ervaring gemist, puur doordat ik me had laten beïnvloeden door andermans angsten.

Dus misschien kan ik hier nog eens aan terugdenken als het wel om een spannende situatie gaat en ik mezelf angst inpraat; dat twijfel niet betekent dat je het niet kunt, hooguit dat je iets gaat doen wat je spannend vindt. En dat de beloning net zo fijn kan zijn als dit ijsje in de bergen, met mijn zoon, tijdens een fantastisch mooie rit!

Rouw #7 - 01/2026

Toen mijn vader overleed was ik 35 weken zwanger. Rouw kon ik toen helemaal niet binnenlaten; niet dat ik mij daar bewust tegen verzette, er was gewoon geen ruimte. Ik vond dat het zo snel mogelijk een plek moest krijgen, want ik wilde mentaal alles goed op een rijtje hebben voordat Aiden geboren zou worden. Zeker omdat ik had gekozen voor het alleenstaand moederschap.

Maar rouw komt wanneer het komt, ook als je het eerst even wegstopt. Het komt in kleine beetjes, vaak onverwachts. En eerlijk gezegd heeft het best iets moois, terwijl het tegelijkertijd ook verdrietig is.

Mooi omdat je denkt aan alle fijne en grappige momenten; verdrietig omdat je weet dat er geen nieuwe momenten bij zullen komen.

Rouw voelt voor mij als zo'n avond met vrienden, waar je samen mooie herinneringen ophaalt. Alleen is dat samen dan alleen. Maar ook als ik alleen ben, kan ik er een glimlach en een blij gevoel van krijgen.
Maar anders dan met vrienden voelt het daarna verdrietig, omdat je weet dat het nooit meer zo zal worden als voorheen.

Het is verdrietig en oneerlijk dat mijn vader zijn kleinzoon(s) nooit heeft ontmoet. Eerst vond ik dat vooral een gemis voor mijn vader en voor Aiden (en zijn neefje en nichtje). Nu kan ik het ook een gemis voor mezelf vinden, dat ik het meest dierbare in mijn leven niet met mijn vader kan delen.

Er zijn mooie momenten met mijn vader. Er zijn mooie momenten met Aiden. Maar geen mooie momenten met mijn vader én Aiden samen.

En dus kijk ik uit naar het moment dat Aiden groot genoeg is om verhalen te horen over zijn opa, zodat hij alsnog een onderdeel van Aiden zijn leven wordt. Want dat verdienen ze allebei. En ik ook.

Zelfzorg #6 - 01/2026

De start van een nieuw jaar is, hoe cliché ook, voor veel mensen een moment van reflectie. Zo ook voor mij. Toen ik mijn vorige blog over alleenstaand ouderschap schreef dacht ik na over iets anders dat het moederschap mij heeft gebracht; Rust!
Dat staat haaks op wat ik vaak lees over/van ouders met jonge kinderen. Dan gaat het over vermoeidheid en dat zij zich niet meer kunnen herinneren wanneer ze zich voor het laatst uitgerust voelde. Nu heb ik ook de luxe dat Aiden goede nachten maakt, en dat de nachtelijke momenten dat we wakker zijn, vaak kort duren.

Op naar het bruggetje met reflectie. Wie dichtbij mij staat weet dat ik best wat hulpverleners heb versleten en dat ik altijd enig verzet heb gehad tegen mijn diagnose. Er naar leven voor mijn eigen bestwil is dan ook lastig, maar voor een ander kan ik prima grenzen bewaken. Een kind dat in de middag slaapt en op tijd naar bed moet geeft mij de rust die ik voor mijzelf niet kon kiezen. Ochtend en middag planning – met tussendoor een dutje - en in de avond lekker op de bank; Perfect!

2025 heeft mij nieuwe inzichten gebracht. Een nieuw, intensief coachtraject wat mij een verhelderend (en verdrietig) inzicht gaf. Tijdens een gesprek over bepaalde strubbelingen kwam de vraag "maar waar ligt jouw behoefte?" en het oprechte antwoord "hoe bedoel je? Heb ik dan ook iets te zeggen?"

Wat volgde was leegte. Een hoofd dat niks kon bedenken; de afgelopen 34 jaar heb ik nog nooit niks gedacht. Maar mijn behoeftes? Geen idee?!

Het maakte zoveel impact, want deze vraag is mij vast vaker gesteld, in heel veel vormen. Nog los van hoe vaak ik het aan anderen vraag. Maar het kwam nooit zo bij mij binnen als tijdens dat moment; Het moment dat mijn hoofd letterlijk even stil stond en ik daarvan schrok. Hoezo wist ik dit niet? En wat zegt dat over mij en hoe ik naar mijzelf kijk? Ik, die dacht haarzelf heel goed te kennen, maar toch stil valt bij deze vraag.

Vooruitkijkend op 2026; Sinds kort is Aiden zijn dutje gestopt en dus kan ik niet meer op hem leunen voor het bewaken van mijn eigen grenzen. Dat moet ik voor mijzelf gaan doen en dus moet ik aan de slag met de million dollar question "waar liggen mijn behoeftes?"

Een vraag zo simpel, maar voor mij zo ingewikkeld. Dus geen waslijst aan goede voornemens, maar één terugkerende vraag die ik mijzelf heel vaak moet gaan stellen het komende jaar. Ik ben benieuwd wat dit jaar mij gaat brengen en stiekem heb ik er best zin in.

BAM!? #5 - 09/2025

Op 02 mei 2023 werd mijn zoontje Aiden geboren en sindsdien ga ik door het leven als Bewust Alleenstaande Moeder. Doordat ik best vaak hetzelfde soort vragen krijg, leek het mij leuk om dit blog nieuw leven in te blazen.

Opvallend vaak gaat men er vanuit dat het zwaar is. Dan komt letterlijk de vraag/opmerking: "maar zeg eens eerlijk, het is wel echt zwaar denk ik…" Of wanneer ik met andere ouders over de strubbelingen van het ouderschap spreek: "en dan doe jij het ook nog helemaal alleen!" Ik voel me dan vaak ongemakkelijk, want zoals met alles in het leven, is het ook maar net wat je gewend bent.

En als ik dan heel eerlijk ben, ik vind het niet 'heel zwaar', maar ik vind het op momenten wel eenzaam. Niet wanneer hij een driftbui heeft, zichzelf in de weg zit, ziek is of gewoon continue aandacht nodig heeft. Ik vind het doorgaans juist fijn om mijn eigen koers te varen in lastige situaties en ik heb mezelf écht moeten aanleren om mensen meer toe te laten.

Eenzaamheid voel ik tijdens gelukkige momenten; wanneer Aiden iets grappigs zegt, een nieuwe mijlpaal bereikt of toen we bijvoorbeeld samen op vakantie waren. Dan mis ik een partner om de liefde mee te delen, die ik op dat moment voel; het lijkt mij super mooi als je als partners trots, blij, enthousiast etc. kan zijn op een wezentje wat je samen hebt gecreëerd. Even samen lachen als hij zich staat uit te sloven in de minidisco of een blik uitwisselen wanneer je weet dat hij iets ondeugends gaat doen of weer met wildvreemden staat te kletsen. Fijne momenten delen met iemand die net zo gek op hem is als dat ik ben, dat voelt best als een gemis.

Daarom vind ik de term 'BAM' ook ingewikkeld, want ja, ik ben bewust moeder, maar niet bewust alleenstaand. Dus als ik dan denk aan de vraag 'is het zwaar?' is mijn antwoord: Nee. Is het (soms) eenzaam? Absoluut. Had ik het willen missen? Voor geen goud.

Surfles #4 - 2021

We hebben het (als kind) misschien allemaal weleens mee gemaakt. Je bent op het strand, de zee is wild, dus hoe leuk is het om lekker in de golven te "springen".

Het gaat top, tot die ene golf die je net even niet aan zag komen of anders had in geschat. De zee trekt je omlaag en wanneer je omhoog komt, kun je nog net naar lucht happen tot de volgende golf je pakt. Paniek.

Dit is ook hoe ik stress vaak ervaarde. Ik dook ergens vol in, tot ik "uit het niets" overspoeld werd en niet meer boven water kon komen. Paniek.

Vervolgens was het even op adem komen en weer terug de zee in rennen.
Gelukkig heb ik het roer om weten te gooien (om maar even in het thema te blijven..)

Ik denk dat ik altijd de zee in zal blijven rennen, dat enthousiasme wil ik niet kwijt. Alleen kan ik verder vooruit kijken, waardoor ik soms weet wanneer ik even stil moet staan. Ik kan beter mee bewegen, waardoor ik niet altijd kopje onder ga. En wanneer ik wel kopje onder ga, kom ik sneller boven.¨

Ben ik tevreden? Ja. Is dit het? Nee, nu begint het pas.
Nu ik letterlijk lucht heb, kan ik nadenken over welke richting ik op wil en hoe ik verder kan ontwikkelen.
Het is tijd om te leren surfen!

Autisme en ik #3 - 2021

Autisme en ik. Het is iets dat bij mij hoort. Op sommige dagen geloof ik dat volledig, op andere momenten trek ik dat volledig in twijfel. Dan denk ik aan het stereotype beeld, waar ik niet aan voldoe.

Het suffe is dat ik een hekel heb aan het denken in stereotypes. Tegelijkertijd wekt de opmerking 'ik denk niet in labels' bij mij de suggestie dat het label daarmee gebagatelliseerd wordt. En aangezien ik dat zelf al heel goed kan, heeft zo'n goed bedoelde opmerking vaak een negatief effect, doordat het ik het gevoel krijg dat ik mij misschien aanstel.

Toen ik er in 2019 achter kwam dat ik autisme heb, viel er een hoop op zijn plek. Beetje bij beetje geeft het mij de bevestiging dat ik niet dom ben, maar dat mijn hersenen dingen anders verwerken en dat prikkels harder binnen komen.

Het betekent niet dat ik een fascinatie voor treinen heb, contact gestoord ben en mijn dagen tot op de minuut uitgestippeld wil hebben.

Toch blijft het voor mij een raadsel, dat ik aan een stereotype beeld moet voldoen om het te accepteren, terwijl ik daar het liefst ver weg van blijf. In mijn werk als Jobcoach probeer ik altijd zo open mogelijk een kennismaking in te gaan. Door te luisteren en te kijken naar degene voor mij, herken ik het autisme. Niet altijd. Vaak wel.

Komt dit doordat ik hokjes afvink? Nee. Ik zie het in de ogen en ik hoor het in de dingen die niet altijd gezegd worden. Heb ik dan direct een beeld bij wat de behoeftes zijn en welk werk past? Nee, want de ene autist is de andere niet.

Waarom moet ik wel de hokjes af kunnen vinken voor mijzelf? Daar ben ik nog niet achter. Ik vermoed dat ik bang ben dat anderen het niet zullen geloven, doordat ik een kameleon ben, die zich goed kan aanpassen aan de omgeving. Ik weet welk sociaal gedrag passend is en met flauwe grapjes kom ik ook een heel eind. Toch zien mensen het en wordt er over gegrapt 'Gill, onze huis-autist' of 'heeft onze autist het ook begrepen?', niet wetende dat ik daadwerkelijk autisme heb.

Voor nu zweef ik overal een beetje tussen door. Gill de autist, Gill de niet-autist, Gill de beetje-autist, Gill de enorme-autist-als-de-boel-klapt. En o ja, dan is er ook nog gewoon Gill, los van het autisme. Gelukkig is het allemaal niet heel ingewikkeld.

Negen uur thuis #2 - 2021

De avondklok. Wat heeft het een hoop teweeg gebracht in het land. Ik weet dat een hoop mensen er niet blij mee zijn, ook in mijn eigen omgeving. Voor mij is het echt een geschenk; in de avond ben ik altijd moe, maar ik wil liever niet dat vermoeidheid mijn leven beïnvloedt. Ik luister daardoor niet naar mijn eigen lichaam en terwijl ik dit opschrijf, besef ik dat ik daarmee zelf de vicieuze cirkel in stand houd.

Het zou prima kunnen denk ik, grenzen aangeven, want iedereen kent mij als een 'slaapkop'. Het wordt vaak gekscherend gezegd en ondanks dat het bekend is, zou ik nooit ergens eerder weg gaan. Dat voelt toch gek. Dat voelt anders. Zwak misschien?

Het past wel geheel in het thema van dit blog, want een vol hoofd, kost veel energie. Vandaar dat deze oma (ik zeg het zelf maar alvast) het toch bespreekbaar wil maken.

Gisteren was ik met twee vriendinnen, omdat zij beiden jarig waren afgelopen week. Vanwege de avondklok hadden we dit van vrijdagavond naar de zaterdag verplaatst. Hoe chill is dat. Vrijdag na werk was er ruimte voor een dutje, na een drukke week, waarna ik dus niet meer de deur uit hoefde. Ideaal.

De zaterdag rustig opgestart met een Disney filmpje en daarna begon het middagprogramma. Eerst samen wandelen, daarna opwarmen met thee en taart, spelletjes spelen en tot slot openden wij weer het thuis-restaurantje, nadat er eten werd bezorgd.
Na het eten merkte ik al dat ik moe was, mede door het enthousiasme van het samen zijn. Helemaal als we spelletjes gaan spelen. Dit vind ik een belangrijk punt om te benoemen; ik ben namelijk altijd bang dat het misverstand ontstaat dat ik ergens geen zin in heb, het niet leuk vind, niet gastvrij ben et cetera. Niks is minder waar. Ik geniet juist super erg van samen zijn met vrienden en familie, alleen kost het veel energie. Ik ben vaak enthousiast en druk en daarna gaat het lampje uit.

Door de komst van de avondklok weet ik dat ik mijn energie moet verdelen tot ongeveer 20.30 uur. Dat is lekker overzichtelijk en doordat het een regel is, zal het ook niet ineens veranderen.
"Weerstand tegen verandering" zoals ze dat noemen, heeft in mijn ogen een hoop te maken met vermoeidheid. Ik ga altijd door tot het lampje uit gaat en als het lampje dan toch ineens nog aan moet, dan knapt er iets. Daardoor ben ik blij dat de avondklok vast staat. Ik weet precies waar ik aan toe ben, net als de rest van Nederland. Dus eerder weg gaan is nu niet gek of zwak, het is namelijk gewoon de regel.

Koffie en spekkoek? #1 - 2020

Zaterdag was een mooie dag; samen met mijn ooms ben ik naar het museum in Wassenaar geweest, waarna we de middag hebben afgesloten met een heerlijke lunch in Den Haag. Het was een fijne dag, maar met een lange aanloop. Graag wil ik jullie een kijkje geven in mijn hoofd, daar ben ik immers dit blog voor gestart.

Het is de eerste keer dat ik in deze samenstelling een dagje weg ga. Zonder mijn ouders of mijn broer en schoonzus erbij. Dat maakt het erg spannend, want nu moet ik er in mijn eentje voor zorgen dat het leuk wordt. Hoe zal het zijn? Wat als het ongemakkelijk wordt? Mijn ooms komen speciaal vanuit Amsterdam hierheen, dus ik moet wel zorgen dat het leuk wordt, maar hoe doe ik dat? Vragen die mij al heel de week bezig houden.
Blijft het daarbij? Nee, zeker niet. We gaan namelijk ook laat lunchen, maar in de ochtend komen ze eerst naar mij toe. Wat moet ik dan halen? Bij de ochtend hoort koffie, geen fris toch? Misschien een broodje? Of is dat gek, want zij nemen mij mee uit lunchen en dan moeten we niet vol zitten. Maar ze moeten ook geen honger hebben. Alleen wat spekkoek dan? Maar ze komen vanuit Amsterdam naar mij, dus misschien hebben ze al honger? Maar ze hebben ook al ontbeten, dus wat is nu handig?

Dit is wat er zich een week lang in mijn hoofd af speelt. Dit, samen met alle andere dingen die de revue passeren gedurende een standaard werkweek.

Op dit soort momenten besef ik mij goed dat mijn hoofd anders werkt, maar als ik het hardop uit spreek, voel ik mij vaak klein. Ik hoor te weten hoe dit moet, want het is iets simpels. Daar waar ik ingewikkelde dingen als logisch bestempel, kan ik vastlopen bij situaties als deze. Voor anderen is dit waarschijnlijk heel logisch. Zij maken zich misschien maar eventjes druk, misschien zelfs helemaal niet, maar vast niet een hele week.
Vrijdagmiddag zat mijn hoofd zo vol, dat ik mij niet meer op mijn werk kon concentreren. Continue dwaalde mijn gedachten af, tot ik er uiteindelijk even over kon praten. Mijn hersenen kregen weer wat lucht, toen ik de dag kon doorspreken. Ik heb besloten toch te vragen of koffie en spekkoek voldoende was. Het was prima en er werd zelfs aan toegevoegd dat ik mij geen zorgen hoefde te maken. Dat klopte.

Het was een fantastische dag! Het museum was super interessant, de gesprekken waren goed en ik heb een mooi, zelfgemaakt kunstwerk gekregen voor in mijn huis. Of het volgende keer makkelijker gaat? Misschien. Het hoort ook een beetje bij mij, weet ik inmiddels. Maakt dat het beter? Nee, maar hopelijk maakt het mij ooit wat milder. Naar mezelf.
Zal ik volgende keer weer gaan? Absoluut! Ik had het niet willen missen.